ഹിന്ദു പുരാണങ്ങളിൽ ഭഗവാൻ വിഷ്ണുവും കോപവുമായുള്ള പോരാട്ടത്തെക്കുറിച്ച് ഒരു കഥയുണ്ട്. ഭഗവാൻ വിഷ്ണുവിന്റെ കാതിലെ അഴുക്കിൽ നിന്ന് ജനിച്ച മധു, കൈടഭൻ എന്നീ രണ്ട് അസുരന്മാർ അദ്ദേഹത്തെ ഏറെ അലട്ടിയിരുന്നു. ‘മധു’ എന്നാൽ ‘ക്രോധം’ (കോപം) എന്നും ‘കൈടഭൻ’ എന്നാൽ ‘ദ്വേഷം’ (വെറുപ്പ്) എന്നുമാണ് അർത്ഥം. ഭഗവാൻ വിഷ്ണു ആയിരം വർഷക്കാലം അവരോട് പോരാടിയെങ്കിലും അദ്ദേഹത്തിന് അവരെ കീഴടക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
താൻ തന്നെ സൃഷ്ടിച്ച കോപത്തെയും വെറുപ്പിനെയും അദ്ദേഹത്തിന് എങ്ങനെ നശിപ്പിക്കാൻ കഴിയും? അതിനാൽ അദ്ദേഹം ദേവിയെ – അതായത് ‘ദിവ്യ അവബോധത്തെ ‘ വിളിച്ചു. അവബോധം ഉണരുമ്പോൾ കോപവും വെറുപ്പും ഇല്ലാതാകുന്നു. ജലത്തിന്റെ സഹായത്തോടെ ദേവി മധുകൈടഭന്മാരെ നിഗ്രഹിച്ചു. ഇവിടെ ജലം എന്നത് ‘സ്നേഹത്തെ’ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. അതായത്, സ്നേഹത്തിന്റെ സഹായത്തോടെ ദിവ്യചൈതന്യം കോപത്തെയും വെറുപ്പിനെയും ഇല്ലാതാക്കുന്നു. ബോധമനസ്സ് സ്നേഹം കൊണ്ട് നിറയുമ്പോൾ അവിടെ കോപമോ വെറുപ്പോ അവശേഷിക്കുന്നില്ല – ശാശ്വതമായ സ്നേഹം മാത്രം ബാക്കിയാവുന്നു.
കേൾവിയിൽ നിന്നാണ് കോപവും വെറുപ്പും ഉണ്ടാകുന്നത്. സൃഷ്ടികർത്താവായ ബ്രഹ്മാവോ സംഹാരകനായ ശിവനോ ആരെയും കേൾക്കാറില്ല. രണ്ടുപേരും തങ്ങളുടെ ജോലി പൂർത്തിയാക്കി മടങ്ങുന്നു. എന്നാൽ ലോകത്തെയും അതിന്റെ കാര്യങ്ങളും നിയന്ത്രിക്കുന്ന വിഷ്ണുവിന് എല്ലാവരെയും കേൾക്കേണ്ടി വരുന്നു. അപ്പോഴാണ് കോപം ഉണരുന്നത്.
മനുഷ്യർ തമ്മിൽ വഴക്കിടുന്നത് എന്തുകൊണ്ട്? – യഥാർത്ഥ കാരണം
തങ്ങൾ പറയുന്നതാണ് ശരിയെന്ന തോന്നൽ ഉള്ളതുകൊണ്ടാണ് മനുഷ്യർ വഴക്കിടുന്നത്. ഈ ‘താൻ തന്നെയാണ് ശരി’ എന്ന ചിന്തയാണ് അവർക്ക് പോരാടാനുള്ള കരുത്ത് നൽകുന്നത്. താൻ തെറ്റാണെന്ന് ഒരാൾക്ക് തോന്നിയാൽ, അവർക്ക് വഴക്കിടാനുള്ള ശക്തി ഉണ്ടാകില്ല.
ഈ പരിമിതവും ഇടുങ്ങിയതുമായ നീതിബോധമാണ് ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും മോശമായ സാഹചര്യങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചിട്ടുള്ളത്. ലോകത്തുണ്ടായ എല്ലാ യുദ്ധങ്ങളും ഇതിന്റെ ഫലമായിട്ടാണ് സംഭവിച്ചിട്ടുള്ളത്.
നാം നമ്മുടെ കാഴ്ചപ്പാട് വിസ്തൃതമാക്കുകയും സത്യത്തെ നിഷ്പക്ഷമായി വീക്ഷിക്കുകയും ചെയ്താൽ, മറ്റൊരു ചിത്രമാകും നമുക്ക് കാണാൻ കഴിയുക. നമ്മുടെ നീതിബോധം എന്നത് ഒരു മാനസിക സങ്കല്പം മാത്രമാണ്; അതിനപ്പുറമാണ് ഏതൊരു കാര്യത്തിന്റെയും യഥാർത്ഥ കാരണം ഇരിക്കുന്നത്. ആ യാഥാർഥ്യവും ആത്യന്തികവുമായ കാരണത്തിലേക്ക് നോക്കുന്നതാണ് ജ്ഞാനം അഥവാ വിവേകം.
ഇന്നത്തെ ലോകത്തിൽ നമ്മെ ദേഷ്യം പിടിപ്പിക്കുന്ന ഒരുപാട് കാര്യങ്ങളുണ്ട്. ദേഷ്യത്തിന് പിന്നാലെ കുറ്റബോധം, അക്രമം, വേദന, വെറുപ്പ് എന്നിവയും കടന്നുവരുന്നു. ഈ വലയത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തുകടക്കുക എന്നത് പ്രയാസകരമായി മാറുന്നു. കോപത്തെ കൈകാര്യം ചെയ്യാനുള്ള 5 വഴികൾ ഇതാ:
-
കോപമുള്ളവരെ പടക്കങ്ങളെപ്പോലെ കാണുക
ദേഷ്യപ്പെടുന്ന ഒരാളെ ഒരു പടക്കത്തെപ്പോലെ കാണുക. ദീപാവലിക്ക് നമ്മൾ പടക്കം പൊട്ടിക്കുമ്പോൾ, അതിന് തീ കൊടുത്ത ശേഷം മാറിനിന്ന് ദൂരെനിന്ന് അത് ആസ്വദിക്കാറുണ്ട്. കുറച്ചു സമയത്തിനുശേഷം അത് തനിയെ അടങ്ങും. ദേഷ്യപ്പെടുന്ന വ്യക്തിയും അതുപോലെയാണ്.
എന്നാൽ, നമ്മൾ വീടിനുള്ളിൽ വെച്ച് പടക്കം പൊട്ടിക്കാറില്ല, അല്ലെങ്കിൽ വിലപിടിപ്പുള്ള വസ്തുക്കളൊന്നും അതിനടുത്ത് സൂക്ഷിക്കാറില്ല. അതുപോലെ, ദേഷ്യപ്പെടുന്ന ആളുകളുടെ അടുത്ത് വിലപ്പെട്ട ഒന്നും തന്നെ ഇല്ലെന്ന് ഉറപ്പാക്കുക.
ദേഷ്യപ്പെടുന്ന ആളുകൾ ഇല്ലെങ്കിൽ ഈ ലോകത്ത് ഒരു രസവുമില്ല. അതുകൊണ്ട് സ്വയം സുരക്ഷിതരാകുക, അവരെ ദൂരെ നിന്ന് വീക്ഷിക്കുക. അതിൽ ഇടപെടാതിരിക്കുക, അപ്പോൾ നിങ്ങൾക്ക് അത് ആസ്വദിക്കാൻ കഴിയും!
-
അവബോധം കൊണ്ട് കോപത്തെ കീഴടക്കുക
നിങ്ങൾക്ക് ദേഷ്യം വരുമ്പോൾ അത് പുറത്തു പ്രകടിപ്പിക്കാതിരുന്നാൽ നിങ്ങൾക്ക് ശ്വാസം മുട്ടുന്നതുപോലെ തോന്നും. മറിച്ച്, അത് പ്രകടിപ്പിക്കുമ്പോൾ നിങ്ങൾക്ക് കുറ്റബോധം തോന്നും. അതുകൊണ്ട്, ഈ രണ്ട് അവസ്ഥകൾക്കും അപ്പുറത്തേക്ക് ഉയരുക എന്നതാണ് പ്രധാനം. ജീവിതത്തെ മറ്റൊരു കാഴ്ചപ്പാടിലൂടെ നോക്കിക്കാണുക.
നിങ്ങളുടെ വികാരങ്ങളെ ഒരു അലങ്കാരമായി കാണുക – പല നിറങ്ങളിലുള്ളതും വ്യത്യസ്ത രൂപങ്ങളിലുള്ളതുമായ ഒരു കേക്കിന് മുകളിലെ ഐസിംഗ് പോലെ. ഈ അലങ്കാരം കേക്കിന്റെ യഥാർത്ഥ ഗുണത്തെ ബാധിക്കുന്നില്ല. അതുപോലെ, ഈ വികാരങ്ങളെ നിങ്ങളെ തളച്ചിടാനോ, നിങ്ങളിൽ കുറ്റബോധം ഉണ്ടാക്കാനോ അനുവദിക്കരുത്. നിങ്ങളുടെ ഉള്ളിലെ ചൈതന്യം ഉണരുമ്പോൾ മാത്രമേ ഇത് സാധ്യമാകൂ.
നവരാത്രി കാലത്ത് നമ്മൾ സത്സംഗങ്ങളിൽ പങ്കെടുക്കുകയും വ്രതം അനുഷ്ഠിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, മനസ്സ് ഭക്തിയുടെ അലകളിൽ മുഴുകുന്നു. ഈ രീതിയിൽ, കോപത്തിനും മറ്റ് തിന്മകൾക്കുമുള്ള എല്ലാ സാഹചര്യങ്ങളും നമ്മൾ ഒഴിവാക്കുന്നു.
-
ആക്രമണോത്സുകതയെ നേരിടാൻ സ്വന്തം കരുത്ത് ഉപയോഗിക്കുക
എന്തുകൊണ്ടാണ് നിങ്ങളിൽ ആക്രമണസ്വഭാവം ഉണ്ടാകുന്നത്? ആരെങ്കിലും നിങ്ങളേക്കാൾ വലിയവരാണെന്ന് നിങ്ങൾ കരുതുമ്പോൾ നിങ്ങൾ ആക്രമണോത്സുകരാകുന്നു, അല്ലേ? അതിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുക. ഒരാൾ നിങ്ങളേക്കാൾ വളരെ വലിയവനാണെങ്കിലോ, അല്ലെങ്കിൽ പരിഗണിക്കാൻ പോലും കഴിയാത്തത്ര ചെറിയവനാണെങ്കിലോ നിങ്ങൾ അക്രമാസക്തരാകാറില്ല. എന്നാൽ, ഒരാൾ നിങ്ങളോടൊപ്പമുള്ളവനാണെന്നോ അല്ലെങ്കിൽ നിങ്ങളേക്കാൾ അല്പം വലുതോ ചെറുതോ ആണെന്നോ കരുതുമ്പോൾ നിങ്ങൾ ആക്രമണോത്സുകരാകുന്നു. നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം ശക്തിയെക്കുറിച്ചുള്ള അജ്ഞത കൊണ്ടാണ് ഇത് സംഭവിക്കുന്നത്. ഉണർന്നു പ്രവർത്തിക്കൂ, നിങ്ങൾ ആരാണെന്നും ആരോടാണ് നിങ്ങൾ അക്രമാസക്തനാകുന്നതെന്നും സ്വയം തിരിച്ചറിയൂ.
ഒരു കൊതുകിനെ കൊല്ലാൻ പോകുമ്പോൾ നിങ്ങൾ അക്രമാസക്തരാകാറില്ലല്ലോ! അതൊരു കൊതുക് മാത്രമാണെന്നും അതിന് വലിയ ശക്തിയൊന്നുമില്ലെന്നും നിങ്ങൾക്കറിയാം. അതുപോലെ, നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം കരുത്തിനെക്കുറിച്ച് ബോധവാന്മാരാകുക.
-
ചെറിയ അപാകതകൾ മനസ്സിന് ആരോഗ്യകരമാണ്
എല്ലാം തികഞ്ഞതായിരിക്കണം എന്ന അമിതമായ പ്രതീക്ഷ മനസ്സിൽ ദേഷ്യവും അക്രമചിന്തയും ഉണ്ടാക്കുന്നു. കുറവുകളെ അംഗീകരിക്കാൻ അത് ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടാക്കുന്നു. ചിലപ്പോൾ കാര്യങ്ങൾ നമ്മൾ വിചാരിച്ചതുപോലെ നടക്കണമെന്നില്ല. അതിനെ നേരിടാൻ നമ്മൾ തയ്യാറായിരിക്കണം.
ചെറിയ കുറവുകൾക്ക് ജീവിതത്തിൽ അല്പം ഇടം നൽകുക; അത് അത്യാവശ്യമാണ്. അത് നിങ്ങളിൽ കൂടുതൽ ക്ഷമ വളർത്തും. ക്ഷമ കൂടുമ്പോൾ കോപം കുറയുന്നു, കോപം കുറയുമ്പോൾ അവിടെ അക്രമമുണ്ടാകില്ല.
-
സ്നേഹത്തിന് ജ്ഞാനത്തിന്റെ കവചം നൽകുക
നിങ്ങൾ സ്നേഹിക്കുന്ന ഒരാൾ നിങ്ങളുടെ പ്രതീക്ഷയ്ക്കൊത്ത് പെരുമാറിയില്ലെങ്കിൽ നിങ്ങൾക്ക് വിഷമം തോന്നും. വഴിയിലൂടെ പോകുന്ന ഏതെങ്കിലും അപരിചിതനായ ഒരാളുടെ പെരുമാറ്റം നിങ്ങളെ വേദനിപ്പിക്കാറില്ലല്ലോ! എന്നാൽ, നിങ്ങൾ സ്നേഹിക്കുന്ന അല്ലെങ്കിൽ നിങ്ങളോട് അടുത്തുനിൽക്കുന്ന ഒരാൾ നിങ്ങളെ അഭിവാദ്യം ചെയ്യാതിരിക്കുകയോ പുഞ്ചിരിക്കാതിരിക്കുകയോ ചെയ്യുമ്പോൾ നിങ്ങൾക്ക് വേദന തോന്നുന്നു.
മനുഷ്യർക്ക് വേദന തോന്നുമ്പോൾ, അവർ സ്വയം ഉൾവലിയുകയും ഹൃദയം കഠിനമാകുകയും ക്രൂരമായി പെരുമാറുകയും ചെയ്യുന്നു.
സ്നേഹം എന്നത് വളരെ മനോഹരവും തരളവുമായ ഒരു വികാരമാണ്; അത് എളുപ്പത്തിൽ മുറിവേൽക്കപ്പെടാം, കൂടാതെ വെറുപ്പ്, കോപം, കുറ്റപ്പെടുത്തൽ, പക, കയ്പ്പ് അല്ലെങ്കിൽ അസൂയ എന്നിവയിലേക്ക് വേഗത്തിൽ വഴിമാറാം.
നമ്മുടെ സമൂഹത്തിൽ ഈ മൃദുലമായ വികാരത്തെ വികൃതമാകാതെ എങ്ങനെ സംരക്ഷിക്കാം? ‘ജ്ഞാനം’ (അറിവ്) കൊണ്ട് മാത്രമേ അതിന് സാധിക്കൂ. ഈ സ്നേഹത്തെ കാത്തുസൂക്ഷിക്കാനുള്ള ശരിയായ കവചമാണ് ജ്ഞാനം. അത് സ്നേഹത്തിന്റെ പരിശുദ്ധി നിലനിർത്തുകയും അതിനെ എല്ലാത്തരം വികാര വിഭ്രാന്തികളിൽ നിന്നും അകറ്റി നിർത്തുകയും ചെയ്യുന്നു. വിശുദ്ധന്മാരുടെ സ്നേഹം എപ്പോഴും പവിത്രമായിരിക്കുന്നത് അതിനെ സംരക്ഷിക്കാൻ ജ്ഞാനത്തിന്റെ കവചം ഉള്ളതുകൊണ്ടാണ്.
കൂടാതെ, നിങ്ങൾ സാധനയിൽ (ധ്യാനത്തിൽ) ആഴത്തിൽ മുഴുകുമ്പോൾ, നിങ്ങൾക്ക് സ്നേഹത്തെ അതിന്റെ ഏറ്റവും സൂക്ഷ്മമായ തലങ്ങളിൽ അനുഭവിക്കാൻ കഴിയും.
എപ്പോഴാണ് കോപം നല്ലതാകുന്നത്?
ഒരിക്കലും ദേഷ്യപ്പെടാതിരിക്കാൻ സാധിക്കുമോ?
നിങ്ങളുടെ അനുഭവം എന്തായിരുന്നു? കുട്ടിക്കാലത്ത്, നിങ്ങളിൽ നിന്ന് ഒരു മിഠായി തട്ടിപ്പറിച്ചപ്പോൾ നിങ്ങൾക്ക് ദേഷ്യം വന്നു. സ്കൂളിലും കോളേജിലും ഓഫീസിലും ആയിരുന്നപ്പോൾ, വ്യത്യസ്ത കാരണങ്ങളാൽ വ്യത്യസ്ത ആളുകളോട് നിങ്ങൾക്ക് ദേഷ്യം തോന്നിയിട്ടുണ്ട്. അതുകൊണ്ട്, നമ്മൾക്കെല്ലാവർക്കും ദേഷ്യം വരാറുണ്ട്. എന്നാൽ, എത്ര പെട്ടെന്ന് നിങ്ങൾ ആ കോപത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തുകടക്കുന്നു എന്നതാണ് പ്രധാനം. മൂന്ന് ഘടകങ്ങളാണ് ഇത് നിർണ്ണയിക്കുന്നത്:
- ഒന്നാമത്തെ ഘടകം: നിങ്ങളുടെ കോപത്തിന്റെ ആവൃത്തിയാണ് (എത്ര തവണ ദേഷ്യം വരുന്നു എന്നത്). ഇത് നിങ്ങളുടെ ആന്തരിക ശക്തിക്ക് വിപരീത അനുപാതത്തിലാണ്. നിങ്ങൾ എത്രത്തോളം ദുർബലനാണോ, അത്രത്തോളം കോപത്തിന് അടിപ്പെടാനുള്ള സാധ്യത കൂടുതലാണ്. നിങ്ങൾ എത്രത്തോളം ശക്തനാണോ, അത്രത്തോളം കോപം കുറവായിരിക്കും. അതിനാൽ, നിങ്ങളുടെ കരുത്ത് എവിടെയാണെന്ന് കണ്ടെത്തുക. എന്തിനാണ് നിങ്ങൾ അത് നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്നത്?
- രണ്ടാമത്തെ ഘടകം: നിങ്ങളുടെ കാഴ്ചപ്പാടാണ്. നിങ്ങൾക്ക് ചുറ്റുമുള്ള ആളുകളെക്കുറിച്ചുള്ള നിങ്ങളുടെ ധാരണ എത്രത്തോളം ആഴത്തിലുള്ളതാണ്?
- മൂന്നാമത്തെ ഘടകം: നിങ്ങളുടെ ബന്ധനത്തിന്റെ തീവ്രതയാണ് . കോപത്തിന് പിന്നിൽ സുഖസൗകര്യങ്ങൾക്കോ, സന്തോഷത്തിനോ അല്ലെങ്കിൽ നിങ്ങളുടെ അഹന്തയെ തൃപ്തിപ്പെടുത്താനുള്ള ആഗ്രഹമോ ആണെങ്കിൽ, നിങ്ങളുടെ പ്രതികരണം വ്യത്യസ്തമായിരിക്കും. എന്നാൽ നിങ്ങളുടെ കോപം ഒരു ലക്ഷ്യത്തോടെയുള്ളതാണെങ്കിൽ, കാര്യങ്ങൾ ശരിയാക്കാൻ വേണ്ടിയാണെങ്കിൽ, അത് പ്രയോജനകരമാണ്.
അതുകൊണ്ട്, കോപം എപ്പോഴും ചീത്തയല്ല. അത് വളരെ അപൂർവ്വമായി ഉപയോഗിക്കുമ്പോൾ നല്ലതായി ഭവിക്കാം. ദിവസവും അത് ഉപയോഗിച്ചാൽ അതിന് യാതൊരു വിലയുമില്ല. പകരം, അത് നിങ്ങളുടെ മൂല്യം ഇല്ലാതാക്കും. അതിനാൽ, കോപം നിങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കാൻ അനുവദിക്കരുത്. മറിച്ച്, നല്ലൊരു മാറ്റത്തിനുള്ള ആയുധമായി നിങ്ങൾ കോപത്തെ ഉപയോഗിക്കുക.
’സഹജ് സമാധി മെഡിറ്റേഷൻ ‘ നിങ്ങളുടെ ഊർജ്ജത്തെ ശരിയായ രീതിയിൽ തിരിച്ചുവിടാനും, നിങ്ങളെ ശുഭകരവും ചിന്താശേഷിയുള്ളതും ഉന്മേഷഭരിതവുമായ ഒരു മാനസികാവസ്ഥയിലേക്ക് നയിക്കാനും സഹായിക്കും.
